Ο κύριος Onitsuka

Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις όταν πέσεις είναι να σηκωθείς ξανά.

Ο Kihachiro Onitsuka

Ο Kihachiro Onitsuka ξεκίνησε τη ζωή του ως «μισθωτός» την εποχή μετά τον πόλεμο, αλλά ο εργοδότης του ενδιαφερόταν αποκλειστικά για το προσωπικό του συμφέρον και έτσι ο Onitsuka τον εγκατέλειψε.

Ως επιζών του πολέμου, είχε στο μυαλό του ότι η αποστολή του ήταν να βοηθήσει τους νεότερους να γίνουν σωστά μέλη της κοινωνίας. Μια μέρα ο Onitsuka άκουσε το ρητό «Αν προσεύχεσαι στο θεό, προσευχήσου να έχεις νου υγιή σε σώμα υγιές». Γνώριζε ότι η καλύτερη εκπαίδευση σε πνευματικό, ηθικό και σωματικό επίπεδο παρέχεται μέσα από τον αθλητισμό. Επέλεξε να κατασκευάζει αθλητικά παπούτσια γιατί πίστευε ότι αυτός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσει τους νέους να κάνουν αθλητισμό.

Ήταν αρχάριος στην κατασκευή παπουτσιών. Μετά από πολλές δοκιμές και πολλά λάθη, και έχοντας περάσει πολλά μερόνυχτα στο γραφείο του, έδωσε το πρώτο του παπούτσι για μπάσκετ στον προπονητή μιας γυμνασιακής ομάδας. Ο Onitsuka άκουσε με ωμό τρόπο να του λένε ότι τα παπούτσια του μετά βίας θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν παπούτσια του μπάσκετ και ότι θα έπρεπε να μάθει περισσότερα για το άθλημα. Ο Onitsuka ακολούθησε τη συμβουλή του προπονητή και μελέτησε την κίνηση των αθλητών την ώρα του παιχνιδιού. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το κράτημα είχε μεγάλη σημασία.

Ένα βράδυ που η μητέρα του Onitsuka ετοίμασε για δείπνο χταπόδι, το βλέμμα του εστιάστηκε ξαφνικά στις βεντούζες του, και έτσι του μπήκε η ιδέα να εφαρμόσει το σύστημα με τις βεντούζες του χταποδιού στα παπούτσια. Ωστόσο, τα νέα παπούτσια είχαν τόσο έντονο κράτημα που οι παίκτες έπεφταν κάτω. Τότε, ο Onitsuka έκανε τις βεντούζες πιο ρηχές, δημιουργώντας τα παπούτσια για μπάσκετ Onitsuka Tiger, τα οποία επέτρεπαν το απότομο σταμάτημα και τις ορμητικές εκκινήσεις. Η ομάδα γυμνασίου που φορούσε τα παπούτσια του στέφθηκε πρωταθλήτρια.

Η δημιουργία ποιοτικών παπουτσιών ανέβασε την αυτοπεποίθησή του, αλλά το όνομά τους δεν διέθετε αναγνωρισιμότητα, ούτε υπήρχαν κανάλια διάθεσης. Ο Onitsuka έγινε περιπλανώμενος πωλητής, αλλά αντί να μένει σε ξενοδοχεία, κοιμόταν στα παγκάκια των σταθμών του τρένου. Προσβλήθηκε από φυματίωση και ο γιατρός τού είπε ότι θα έπρεπε να νοσηλευτεί άμεσα. Ευτυχώς, είχε αρχίσει η χρήση ενός νέου φαρμάκου. Αφού επανέκτησε την υγεία του, ένιωσε περισσότερο αισιόδοξος και άρχισε να κατασκευάζει περισσότερους τύπους παπουτσιών. Μέσα σε ένα χρόνο, χτυπήθηκε και πάλι από την ασθένεια και ο γιατρός είπε ότι επρόκειτο να πεθάνει.

Τότε ο Onitsuka τοποθέτησε το στρώμα «φουτόν» στο οποίο κοιμόταν σε ένα μικρό δωμάτιο του γραφείου του. Ο λαιμός και οι φωνητικές του χορδές είχαν προσβληθεί σε βαθμό να χάσει τη φωνή του, αλλά κάθε πρωί φώναζε τους υπαλλήλους του στο κρεβάτι της αρρώστιας του και τους έδινε οδηγίες που έγραφε σε ένα χαρτί. Ενώ ένιωθε ότι η τελευταία μέρα του ήταν κοντά, χάρη σε ένα νέο πάλι φάρμακο, ο πυρετός έπεσε, σταδιακά επανήλθε και η φωνή του, και τελικά ανέρρωσε.

Ο Onitsuka επικέντρωσε τότε τις προσπάθειές του στη δημιουργία παπουτσιών για μαραθώνιο τα οποία δεν θα προκαλούσαν φουσκάλες. Ένας κορυφαίος δρομέας τού είπε ότι αν έφτιαχνε τέτοια παπούτσια, θα έτρεχε μαραθώνιο με τα χέρια του. Σε μια εποχή που η βιβλιογραφία σχετικά με το τρέξιμο του μαραθώνιου ήταν ακόμα ελλιπής, ο Onitsuka διάβασε όσα περισσότερα είδη βιβλίων μπορούσε, αλλά υπήρχαν ακόμα πολλά ερωτήματα που έμεναν αναπάντητα.

Ένα απόγευμα, και ενώ βρισκόταν στην μπανιέρα του, ο Onitsuka κοίταξε τα πόδια του και συνειδητοποίησε ότι γνώριζε πολλά για τα υλικά των παπουτσιών αλλά τίποτα για τα πόδια του. Επισκέφτηκε έναν καθηγητή, ο οποίος του έδωσε να καταλάβει ότι οι φουσκάλες έχουν πολλές ομοιότητες με το κάψιμο. Όσον αφορά το πώς αποφεύγονται οι φουσκάλες, του ήρθε μια ιδέα όταν βρισκόταν σε ένα ταξί το οποίο σταμάτησε ξαφνικά λόγω υπερθέρμανσης, επειδή ο οδηγός είχε ξεχάσει να προσθέσει νερό στο ψυγείο του αυτοκινήτου.

Ο Onitsuka σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει νερό για να δροσίσει τα πόδια, αλλά το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό γιατί όταν το νερό έβγαινε από τα παπούτσια προκαλούσε ολισθηρότητα. Σκέφτηκε ότι ένα σύστημα ψύξης με αέρα μπορεί να είχε αποτελέσματα.

Χρησιμοποίησε ένα πιο αδρό πλέγμα για το επάνω μέρος του παπουτσιού και έκανε τρύπες μπροστά και πίσω για να επιτρέψει την αναπνοή. Με την πρόσκρουση του παπουτσιού στο έδαφος πεταγόταν έξω ο θερμός αέρας και με την απομάκρυνση των δαχτύλων έμπαινε μέσα ο ψυχρός αέρας. Ο Onitsuka ζήτησε από τον αθλητή που είχε πει ότι θα έτρεχε μαραθώνιο με τα χέρια του να δοκιμάσει τα νέα παπούτσια. Στα 30 χλμ., τα πόδια του δεν είχαν πάθει σχεδόν τίποτα. Αφού είχε διανύσει και τα 42,195 χλμ., το κάτω μέρος των πελμάτων του είχε κοκκινίσει ελαφρά, αλλά δεν υπήρχαν φουσκάλες.

Είναι αλήθεια ότι όταν ο Onitsuka ξεκινούσε κάτι, δεν ικανοποιούνταν μέχρι να το ολοκληρώσει. Αυτό που έλεγε στον κόσμο ήταν ότι αν κάποιος αρχίσει με το πιο δύσκολο πράγμα και το ολοκληρώσει με επιτυχία, τότε τίποτα δύσκολο δεν υπάρχει μετά από αυτό. Και ότι προτιμούσε να εξαπατηθεί παρά να εξαπατήσει κάποιον άλλο. Ορισμένοι θεώρησαν ότι ήταν παραπάνω από όσο πρέπει έντιμος, αλλά ο Onitsuka, για 89 χρόνια, δεν εγκατέλειψε ποτέ αυτό το πνεύμα.

Μπορεί να μη φάνηκε πάντα πολύ έξυπνος, και μέχρι την τελευταία στιγμή υπήρξε ένας πεισματάρης κατασκευαστής παπουτσιών, αλλά ένιωθε ευτυχισμένος όταν έκανε ευτυχισμένους τους ανθρώπους γύρω του. Έβλεπε την εταιρεία του σαν οικογένεια. Ο πατέρας αυτής της οικογένειας έφυγε ξαφνικά από τη ζωή στις 29 Σεπτεμβρίου 2007.

Κάθε Απρίλιο στην Ιαπωνία, όταν οι απόφοιτοι πανεπιστημίου ξεκινούσαν να εργάζονται στην ASICS, ο Kihachiro Onitsuka διάβαζε δυνατά πέντε ορισμούς του αθλητικού πνεύματος που μας έχουν παραδοθεί από το παρελθόν:

Πρώτος:

Ένας αθλητής θα πρέπει να μάθει να σέβεται τους κανόνες.
Η τήρηση των κανόνων είναι βασική απαίτηση για να είναι κάποιος καλός μέλος της κοινωνίας.

Δεύτερος:

Ένας αθλητής θα πρέπει να μάθει να είναι ευγενής απέναντι όχι μόνο στους αντιπάλους του αλλά και σε όσους βρίσκονται γύρω του.
Θα πρέπει να ευγενικός κάθε στιγμή και να συμπεριφέρεται στους ανθρώπους με τον τρόπο που ο ίδιος θέλει να του συμπεριφέρονται. Επιπλέον, είναι σημαντικό να δείχνει ευγνωμοσύνη όταν χρειάζεται.

Τρίτος:

Ένας αθλητής θα πρέπει να μάθει να προετοιμάζεται ώστε να μπορεί να δείξει τον καλύτερο εαυτό του σε οποιεσδήποτε συνθήκες.
Εάν ένας αθλητής θέλει να έχει καλά αποτελέσματα θα πρέπει να προπονείται με θετική ενέργεια, πάθος, δημιουργικότητα, αντοχή και ανταγωνιστικότητα, αρετές που χρειάζονται για να είναι κάποιος επιτυχημένος και στη ζωή.

Τέταρτος:

Ένας αθλητής θα πρέπει να μάθει τη σημασία της ομαδικότητας.
Με τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια, όχι μόνο επιτυγχάνονται καλύτερα αποτελέσματα σε ομαδικό επίπεδο, αλλά μπορούν να βελτιωθούν οι ικανότητες και οι δεξιότητες σε ατομικό επίπεδο με πιο αποδοτικό και αποτελεσματικό τρόπο. Για την επίτευξη υψηλών στόχων στη ζωή, είναι απαραίτητη η βοήθεια από πολλούς ανθρώπους.

Πέμπτος:

Ένας αθλητής θα πρέπει να επιμένει στους στόχους του και θα πρέπει να καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την προσωπική του ανάπτυξη προκειμένου να πετύχει τους στόχους αυτούς.
Ένας αθλητής θα πρέπει να μάθει να αντέχει.

Την εποχή του αναβρασμού μετά τον πόλεμο, ο Onitsuka σκέφτηκε τη σημασία που έχει ο αθλητισμός στην καθημερινή ζωή, τις κοινωνικές δραστηριότητες και τις επιχειρήσεις. Αν και τα δεδομένα της σύγχρονης ζωής έχουν αλλάξει, και παρότι η ζωή γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, ο αθλητής, όπως ορίστηκε παραπάνω, θα πρέπει να αποτελεί πρότυπο για όλους τους ανθρώπους της εποχής μας.

Ας προσθέσουμε ακόμα έναν ορισμό:

Έκτος:

Ως αθλητής, το μόνο που χρειάζεται να κάνεις όταν πέσεις είναι να σηκωθείς ξανά.
Αν αποτύχεις, συνέχισε να προσπαθείς ώσπου να πετύχεις.

Και τώρα, θα σας παρακαλούσα να διαβάσετε ξανά και τους έξι ορισμούς αντικαθιστώντας τη λέξη «αθλητής» με το «εγώ».